Piękna jest polska jesień w liściach złotych,

W uśmiechach słońca bladych i łagodnych.

Liść spada cicho jak złocisty motyl:

Wieczór gwiaździsty jest rzeźwiąco chłodny

Do lasu teraz iść bierze ochota:

Ileż tam teraz z liści żółtych złota.

Jesień jest złota, sny bywały złote

I złote włosy, tudzież złote serca,

Teraz sny z zdarzeń bardzo szarych plotę,

Bo chłód jesieni ich urok uśmierca.

Złote zaś serce w samotni łzawi,

A co do włosów złotych – to nie bawi.

Jeszcze została tylko złota jesień.

Pogodne niebo wrześniowym wieczorem;

Po latach złudzeń, wiosny i uniesień

Liść żółty z ziemi jak skarb cenny biorę,

Ten zachód życia dziwnie mnie rozmarza,

Cóż jest u diabła... czyżbym się zestarzał?

Wiersz opisuje piękno polskiej jesieni ze złotymi liśćmi i łagodnym słońcem. Spadający liść porównany jest do złocistego motyla. Podmiot liryczny odczuwa chłód jesieni i tęskni za latem. Złote sny i włosy symbolizują młodość i minione czasy, a złote serce to symbol samotności. Pozostaje tylko złota jesień, która budzi refleksje nad życiem.

Przyszła ciszą miłosierna ksieni:

Siódma jesień – najzłotsza, najsłodsza

Z wszystkich złotych i słodkich jesieni.

Moja jedna – jedyna – kochana!

Przyszła ciszą – drogą długich cieni,

Naszych cieni od dawnych jesieni,

I wszeptała się w nas zadumana...

Moja jedna – jedyna – kochana!

Tyś ta sama – o siedem lat młodsza,

Prześwietlona, wypatrzona wzrokiem,

Smętniejącym w życiu z każdym rokiem

I stęsknionym tej świętej jesieni,

Co na zawsze się w duszę wpromieni!...

No i przyszła – najsłodsza, najzłotsza,

Przyszła ciszą – drogą naszych cieni...

Jeno patrzeć – a park się rozszumi,

Moja jedna – jedyna – kochana!

Jeno patrzeć – a lata dziecięce,

Moja jedna – jedyna – kochana,

Zaniemówią w nas szczęściem i trwogą

I wzruszeniem nam głos się przytłumi,

I ściśniemy po raz pierwszy ręce,

Co już nigdy się żegnać nie mogą!

I znów, drżeniem sprzed lat wzruszeni,

Rozwiośnimy się w pierwszej jesieni,

Moja jedna – jedyna – kochana,

Zawsze tamta i zawsze ta sama,

Z mojej pierwszej i siódmej jesieni!

Przedstawione wyżej jesienne wiersze to tylko niewielki przykład bogactwa polskiej poezji o tematyce jesiennej. Każdy z nich ukazuje jesień w inny sposób, oddając jej niepowtarzalny klimat i nastrój, a także ukazując piękno przyrody w tej nostalgicznej porze roku. W poezji często pojawiają się obrazy spowitych mgłą krajobrazów, szelestu opadających liści oraz melancholii, która towarzyszy krótszym i chłodniejszym dniom. Zachęcamy do czytania jesiennych wierszy i odkrywania ich piękna na nowo, gdyż te utwory potrafią przenieść nas w świat pełen subtelnych emocji i wyjątkowej atmosfery, jaką niesie ze sobą jesień. Dzięki poezji możemy dostrzec nie tylko zewnętrzne zmiany, jakie zachodzą w przyrodzie, ale także odczuć głęboką, nostalgiczną więź z naturą w jej najpiękniejszej, jesiennej odsłonie.