Bielą się pola, oj bielą,
Zasnęły krzewy i zioła
Pod miękką śniegu pościelą...
Biała pustynia dokoła.
Gdzie była łączka zielona,
Gdzie gaj rozkoszny brzozowy,
Drzew obnażone ramiona
Sterczą spod zaspy śniegowej.
Opadła weselna szata,
Zniknęły wiosenne czary,
Wiatr gałązkami pomiata,
Zgrzytają suche konary.
Tylko świerk zawsze ponury,
W tym samym żałobnym stroju,
Wśród obumarłej natury
Modli się pełen spokoju.
Więc drzewa obdarte z liści
Na jego ciemną koron
Patrzą się okiem zawiści,
Głowami trzęsą zdziwione...
Próżno głowami nie trzęście,
Wy nagie, bezlistne gaje!
Przemija rozkosz i szczęście,
Boleść niezmienną zostaje.
Wiersz Adama Asnyka to piękna i pełna refleksji opowieść o zimowym pejzażu. Podmiot liryczny ukazuje zimę jako czas uśpienia natury i przeciwstawia to wiecznemu spokojowi świerku. To utwór głęboko melancholijny, który przypomina o przemijaniu i niezmienności.
W ostry mróz chłopek wiózł
Z lasu chrust na wozie,
Skrzypi coś, oś nie oś,
Trzaska chrust na mrozie.
Tężał mróz, wicher rósł,
Pędząc jak w sto koni,
Trzeszczy wóz, trzeszczy mróz,
Chłop zębami dzwoni.
Szkapa: brr! Chłop jej: prr! –
A podwozie zgrzyta,
Gwiżdże wiatr, śwista bat,
Stukają kopyta.
Chrzęst i brzęk, zgrzyt i stęk,
Hałas jak w fabryce!
Mniejszy mróz, lżejszy wóz
Przy takiej muzyce.
Dynamiczny i lekki wiersz Juliana Tuwima przenosi nas w sam środek mroźnej zimy. Dźwięki i obrazy sprawiają, że czujemy surowość tego czasu. To doskonały przykład na to, że wiersze o zimie mogą być pełne ruchu i energii.
Hu! Hu! Ha! Nasza zima zła!
Szczypie w nosy, szczypie w uszy
Mroźnym śniegiem w oczy prószy,
Wichrem w polu gna!
Nasza zima zła!
Hu! Hu! Ha! Nasza zima zła!
Płachta na niej długa, biała,
W ręku gałąź oszroniała,
A na plecach drwa...
Nasza zima zła!
Hu! Hu! Ha! Nasza zima zła!
A my jej się nie boimy,
Dalej śnieżkiem w plecy zimy,
Niech pamiątkę ma!
Nasza zima zła!
Dziecięca radość i zabawa to główny motyw wiersza Marii Konopnickiej. „Zła zima” to idealny przykład wiersza dla dzieci pełnego humoru i ciepła. Krótki wierszyk dla dzieci pokazuje świat w białych kolorach. Nie taka zima zła, jak ją malują! Uwaga, idzie zima – na pewno trzeba jeszcze trochę poczekać na lato.
Tam, kiedy w cichą
noc duchowie czarni
W śniegowej kręcą się burzy i wichrze,
Jasna kolęda w przyćmionej piekarni
Płakała – w rytmy ubrana najlichsze.
Z nią usypiali ludzie gospodarni,
A od serc naszych mieli serca cichsze,
A gdy się rwali z ubogiej pościeli,
To więc do szabli – albo do kądzieli.
Słowacki w swoim wierszu łączy piękno zimy z refleksją duchową. „Jasna kolęda” to utwór, który wprowadza w świąteczny nastrój i skłania do zadumy. Idealny na taki miesiąc jak grudzień, kiedy w naszych domach rozgaszcza się choinka, a z okna widać bałwana.
Niby potoki łez zamarzniętych,
Po niebie lila jasno-bladem,
Na srebrnych żaglach rozwiniętych,
Maleńkie chmurki płyną stadem.
Lodowym blaskiem gwiazd promienie
Skrzą się nad pola śnieżno-białe
I rozlewają w krąg milczenie
Melancholijne, oniemiałe.
I jakiś pokój dziwnie błogi
Ogarnął śnieżne mgły srebrzyste;
Na senne chaty, pola, drogi
Milczenie padło uroczyste.
I zamilkł wiatr, ucichły szumy
Korony topól szkieletowej;
Marzenia pełne i zadumy
W błękity patrzą nieme sowy.
I tylko z dala niespokojne
Słychać huczenie, śmig wiatraka;
I duch ze sobą toczy wojnę
I w nim, śród ciszy, wrzawa taka.
Zima, choć chłodna, przynosi wiele inspiracji – zarówno do dziecięcych zabaw na śniegu, jak i do głębszych refleksji. Wiersze o zimie znanych poetów, takich jak Adam Asnyk, Juliusz Słowacki i Julian Tuwim, zachwycają swoim pięknem i różnorodnością. Od radosnych rymowanek po melancholijne obrazy – każdy znajdzie tu coś, co rozgrzeje serce w chłodne dni.
Martyna
Specjalistka ds. Marketingu
Urodzona na malowniczym Roztoczu, wychowana na „Kubusiu Puchatku". Miłośniczka jogi i literatury, która uwielbia ekranizacje swoich ulubionych powieści.
Wysyłka realizowana
w 24 godziny*
Wysyłka do każdego państwa na świecie
Program
lojalnościowy
30 dni na zwrot towaru
lub wymianę
Oferta
dla firm