Zna­cie wy, dzie­ci, ser­dusz­ko mat­ki?

Wie­cie, co w głę­bi swej mie­ści?

Ilu nie­biań­skich po­ciech za­dat­ki

I jaki ogrom bo­le­ści?

Je­że­li dzie­ci do­bre i grzecz­ne,

Wnet ser­ce bije w takt żyw­szy,

Dzie­ląc wo­ko­ło bla­ski sło­necz­ne,

Swo­jej mi­ło­ści naj­tkliw­szej;

Lecz kie­dy dziec­ko źle ma­mie ży­czy,

Gdy dzia­twa krnąbr­na, zło­śli­wa:

Ser­ce jej, niby kie­lich go­ry­czy,

Po brze­gi łza­mi opły­wa.

A jak to ser­ce do­bre i świę­te,

Ja­kie naj­czyst­sze na świe­cie,

Jaką mi­ło­ścią dla was prze­ję­te:

Naj­le­piej sami to wie­cie!

Ileż to razy, kie­dy­ście drża­ły

Przed gnie­wem ojca, spło­szo­ne:

To ser­ce mat­ki, dro­bia­zgu mały,

Bra­ło cię w swo­ją obro­nę.

Lub gdyś na karę za­słu­żył nową

I stał jak tru­sia w ką­ci­ku:

Kto prze­ba­cze­nia niósł to­bie sło­wo

I po­ca­łun­ków bez liku?

U kogo znaj­dziesz wię­cej roz­ko­szy?

Czu­lej piesz­czą­ce cię dło­nie?

I gdzie ci z oczek nikt snu nie spło­szy,

Jak nie u mat­ki na ło­nie?

O! po dniu bia­łym, z świa­tłem ja­rzą­cem,

Dzie­ci ko­cha­ne, je­dy­ne!

Ta­kie­go skar­bu szu­kać pod słoń­cem,

Ja­kiem jest ser­ce mat­czy­ne!

Bo gdy cię wszy­scy opusz­czą w świe­cie,

Gdy gi­nąć przyj­dzie ci mar­nie,

Jesz­cze i wte­dy – zbłą­ka­ne dzie­cię,

Ser­ce cię mat­ki przy­gar­nie!

Zwróć się, dzia­two, ku tej do­bie,

W nie­mow­lę­ce two­je lat­ka,

Gdy jak Anioł Stróż przy to­bie,

Po­chy­lo­na sta­ła mat­ka;

Jak już wte­dy, wzrok dzie­cię­cia,

Jej je­dy­nie szu­kał sa­mej,

Jak gar­nę­łaś się w ob­ję­cia,

Uko­cha­nej two­jej mamy.

Czy pa­mię­tasz dzia­two dro­ga,

Kto to pierw­szy z oto­cze­nia,

Zwra­cał two­ją myśl do Boga?

Rącz­ki skła­dał do mo­dle­nia?

Kto w ser­dusz­ka two­je małe,

Siał naj­pierw­sze cnót za­dat­ki?

Kto ci gło­sił Bożą chwa­łę?

Jak nie usta two­jej mat­ki.

Czy wiesz dzia­two, czy­je ser­ce,

Bóg na mi­strza ci prze­zna­czył?

Kto li­ter­kę po li­ter­ce,

Na ksią­żecz­ce ci tłu­ma­czył?

Kto cię uczył, jak nie mama,

Wła­dać pió­rem lub igieł­ką?

Wszę­dzie ona, ona sama,

Pierw­sze nio­sła ci świa­teł­ko.

O! gdzie tyl­ko się zwró­ci­cie,

My­ślą, wzro­kiem, dro­gie dziat­ki!

Za­wsze, za­wsze tam uj­rzy­cie

Uko­cha­nej po­stać mat­ki.

Jej wzrok o was wciąż pa­mię­ta;

Jej myśl o was wiecz­nie ra­dzi;

Jej to dłoń was pie­ści świę­ta,

I przez ży­cie wciąż pro­wa­dzi.

O! po sto­kroć wie­ku bło­gi,

Póki każ­dym two­im kro­kiem,

Dłoń kie­ru­je mat­ki dro­giej,

Póki ro­śniesz pod jej okiem!

Bóg w jej ręce, lube dziat­ki,

Całe wa­sze szczę­ście zło­żył,

I on dla was w ser­cu mat­ki,

Tu na zie­mi, raj otwo­rzył! 

W zielonych oczach Matki

świeci wiosenna łąka.

Słońce na drzewach śpiewa

i budzi kwiaty w pąkach.

W niebieskich oczach Matki

szepcze kwitnący strumień.

Tak opowiadać bajki

to tylko Mama umie.

W błękitnych oczach Matki

pogodne niebo fruwa.

Kiedy zasypiasz – Matka

jak gwiazda nad snem czuwa.

A w czarnych oczach Matki

noc od samego świtu

okrywa cię skrzydłami

ze srebra i błękitu.

Dam ci dziś piękny kwiatek

i wstążkę na dodatek.

Dam Ci złoty pierścionek,

na górce mały domek,

ogródek malowany,

ławkę pod wielkim kasztanem.

Dam ci słońce nad domem,

słońce – złotą koronę.

I dam ci księżyc, wiesz?

I jeszcze… co tylko chcesz.

Bo jestem bardzo bogaty,

dostałem kredki od taty.