Znam tyle twoich pieszczot! Lecz gdy dzień na zmroczu
Błyśnie gwiazdą, wspominam tę jedną – bez słów,
Co każe ci ustami szukać moich oczu...
Tak mnie żegnasz zazwyczaj, nim powrócę znów.

Czemu właśnie w tej chwili, gdy odejść mi pora,
Pieścisz oczy, nim spojrzą w czar lasów i łąk?...
Bywa tak: świt się budzi od strony jeziora,
Nagląc nas do rozplotu snem zagrzanych rąk...

O szyby – jeszcze chłodne – uderza pozłotą
Nagły z nieba na ziemię świateł zlot i spust –
Usta twe – na mych oczach! Co chcesz tą pieszczotą
Powiedzieć? Mów – lecz zmyślnych nie odrywaj ust!

Bądź przy mnie blisko
bo tylko wtedy
nie jest mi zimno

chłód wieje z przestrzeni

kiedy myślę
jaka ona duża
i jaka ja

to mi trzeba
twoich dwóch ramion zamkniętych
dwóch promieni wszechświat 

Gdziekolwiek zwrócę oczy widzę tylko Ciebie!
łąką jesteś i rzeką i słońcem na niebie.

Gdziekolwiek słuch skieruję Twój głos jeno słyszę
jeśli nawet jest ciszą, ja słyszę tę ciszę.

W powietrzu, na ulicy, na miedzach i grapach
niebo i ziemia mają Twego ciała zapach.

Wargi moje miód znoszą z miodzistych wyrębów
to smak krwi Twej żywicznej i smak Twoich zębów.

W dolinach zbożne łany, czy na szczytach chmury
wszystko ma wonną słodkość i czar Twojej skóry.

Ruchy gwiazd i atomów, pieśń i wszelkie życie
reguluje rytm krwi Twej. Twego serca bicie.

Myśl moja Twej postaci wyrasta amforą,
uczucia kształt kwiecisty rąk i nóg Twych biorą.

Tajemnica rozkoszą i szałem spowita
o jutrzni ponad światem różami zakwita. 

Od pasji i namiętności, przez tęsknotę i refleksję, po ironię i sarkazm – każdy z poetów prezentuje własne, unikalne spojrzenie na to złożone uczucie. Konstanty Ildefons Gałczyński w „Już kocham cię tyle lat” opisuje miłość jako trwałą wartość, która pomimo upływu czasu nie traci na intensywności. Jan Twardowski w „Miłości” prezentuje bardziej ironiczne spojrzenie, podkreślając trudności i sprzeczności związane z tym uczuciem. Z kolei Aleksander Fredro w „Do Zosi” wyraża namiętną miłość, pełną podziwu dla ukochanej kobiety.

Bolesław Leśmian w wierszu „Usta i oczy” skupia się na fizycznym aspekcie miłości, podkreślając znaczenie dotyku i bliskości. Halina Poświatowska w „Bądź przy mnie blisko” wyraża tęsknotę za ukochaną osobą, podkreślając jej znaczenie w życiu. Natomiast Emil Zegadłowicz w „Gdziekolwiek” przedstawia miłość jako siłę wszechogarniającą, która przenika cały świat.

Każdy z tych wierszy, choć powstał w innym czasie i został napisany przez różnych autorów, porusza uniwersalne tematy związane z miłością: jej pięknem i bólem, jej siłą i słabością, jej zdolnością do łączenia i rozdzielania ludzi. Analiza tych utworów pozwala nam lepiej zrozumieć złożoność tego uczucia i jego znaczenie w życiu człowieka.